Print een scharnier dat al in elkaar zit (0.35 mm is het geheim)

Kun je een scharnier printen dat al gemonteerd van het bed komt en meteen beweegt? Zonder schroeven, lijm of metalen pen. We ontwerpen er een en ontdekken waarom het werkt.

Normaal is een scharnier drie onderdelen: twee bladen en een pen. Je print de bladen, zoekt een pen die past en monteert. Is het gat net te krap, dan begin je opnieuw.

Maar eerst: pauzeer en raad. Als beide delen in elkaar geprint worden, hoe groot moet de spleet ertussen zijn? A: 0,1 millimeter. B: 0,35. Of C: een volle millimeter?

Het is B. Ongeveer een derde millimeter. We bekijken waarom.

Print-in-place slaat de montage over. Beide bladen worden in elkaar geprint, in één printopdracht. Kijk wat er gebeurt als ik ze uit elkaar trek. Ze raakten elkaar nooit.

Het oranje blad draagt de pen en drie van de scharnierogen. Het turquoise blad heeft de andere twee scharnierogen, met gaten, rond die pen. Vijf scharnierogen in totaal, om en om.

Het hele ontwerp draait dus om één getal: de spleet. Zoom in, en daar is hij. Elk vlak blijft 0,35 millimeter van zijn buur.

Rond de pen en tussen de scharnierogen. En dat getal is niet zomaar getypt: het script meet het op het afgewerkte model en weigert te exporteren als het niet klopt.

Waarom is dat getal zo belangrijk? Omdat gesmolten plastic nooit precies landt waar de slicer het zegt. Elke lijn wordt wat breder en zakt een fractie van een millimeter uit.

Is de spleet te klein, dan overbrugt dat extra plastic hem. De twee delen smelten samen tot één blok.

Maak je hem te groot, dan werkt het wel, maar het rammelt als goedkoop speelgoed.

Op een goed afgestelde printer met een 0,4 mm-nozzle werkt 0,3 tot 0,4 meestal. Elke printer is anders, dus print eerst een kleine test. En PETG plakt graag aan zichzelf, dus geef het wat meer ruimte.

Drie ontwerpregels maken het verschil. Eén: overal dezelfde spleet, niet alleen rond de pen. Twee: een pen van minstens drie millimeter, zodat hij niet breekt als je hem losdraait.

Drie: snij elk blad terug rond de scharnierogen van het andere blad. Kijk hier: de oranje plaat stopt vóór het turquoise oog, met dezelfde spleet.

Nu het printen. Leg hem plat op het bed, precies zo. De pen overspant de turquoise scharnierogen als een klein brugje, dus je hebt geen support nodig.

Maar let op je eerste laag. De onderste lagen worden tegen het bed gedrukt en puilen wat uit. Die uitstulping kan de spleet net onderaan de scharnierogen sluiten.

Zet in je slicer de olifantspootcompensatie aan. Een kleine waarde, rond 0,1 tot 0,2 millimeter, is een goed begin.

Vers van de plaat kan hij wat stroef aanvoelen. Hou één blad vast, geef het andere een stevige draai, en je voelt hem loskomen. Daarna draait hij vrij.

Kort samengevat: houd overal een spleet van 0,3 tot 0,4 millimeter, print plat zonder support, en test eerst je eigen printer.

Dit scharnier kun je gratis downloaden, en de spleet is een parameter, dus je stemt hem af op je printer. Laat in de reacties weten welke spleet bij jou werkt. Ik ben Spoolbert, tot de volgende keer.