Hoeveel wanden heeft een 3D-print nodig? Meer is niet altijd beter

Vorige keer, in Myth Busted nummer één, zagen we dat wanden het winnen van infill. Dan zijn meer wanden toch altijd beter? Tien wanden, twaalf wanden, waarom niet? We rekenen het uit en zoeken waar extra wanden niet meer lonen.

Dus zet je het aantal wanden op tien. Nu duurt de print langer, slorpt hij meer filament op, en dat dunne klemmetje aan de zijkant? Precies even sterk als ervoor.

Pauzeer en raad. Dezelfde staaf van 20 millimeter als vorige keer. Van acht naar tien wanden: hoeveel stijver wordt hij? A: dubbel zo stijf. B: ongeveer een kwart. C: minder dan tien procent.

Het is C. Maar ongeveer 8 procent stijver, voor 14 procent meer plastic. En in dit eenvoudige model stijgt de buigsterkte met hetzelfde percentage, want de buitenmaat van de staaf blijft gelijk. We bekijken waarom.

In Myth Busted nummer één zagen we dat de buigspanning het hoogst is aan de buitenkant. Je eerste wand zit precies daar. Elke volgende wand zit iets meer naar binnen, dichter bij het rustige midden.

Elke wand levert dus minder op dan de vorige. Op deze staaf voegt de tweede wand ongeveer 12 punten stijfheid toe. De tiende ongeveer 3. Maar elke wand kost nog altijd plastic.

Zet ze naast elkaar. Van twee naar vier wanden: 48 procent stijver, voor 44 procent meer plastic. Een goede deal. Van acht naar tien: 8 procent stijver, voor 14 procent meer plastic. Nu betaal je meer dan je krijgt.

En dat is een stevige staaf van 20 millimeter. Echte onderdelen zitten vol dunne stukjes: ribben, lipjes, klemmen. Dat is het gratis model van vandaag, een wandkam. Vijf vinnen, van 1 tot 10 millimeter.

Eén wand is een lijn van ongeveer 0,42 millimeter breed, en elke wand komt aan beide kanten. Een vin van 2 millimeter is dus vol na ongeveer 2 wanden. Een vin van 3 millimeter na ongeveer 3. Zet er tien, en er verandert niets. Er is geen plaats meer.

Alleen het dikke blok blijft veranderen. Het duurt ongeveer 11 wanden voor het vol is. Op de meeste onderdelen komen extra wanden dus enkel terecht in de stukken die al dik waren.

Splijt je onderdeel netjes tussen twee lagen, dan is de hechting het zwakke punt. Wanden helpen daar ook wat, want er zit meer plastic in de laag. Maar de hechting zelf wordt niet sterker. Een hetere nozzle, minder koeling of het onderdeel zo draaien dat de kracht langs de lagen loopt, helpt meestal meer.

Hoeveel heb je er dan nodig? Als vuistregel: twee voor onderdelen die er alleen goed moeten uitzien. Drie tot vier voor functionele onderdelen. Vijf of zes als het echt belast wordt. Daarboven: reken eerst even na.

In Bambu Studio heet dat wall loops. PrusaSlicer noemt het perimeters, Cura wall line count. Pas het aan en blader door een laag in de preview voor je print.

Kort samengevat: elke extra wand levert minder op dan de vorige, dunne delen zijn na een paar wanden vol, en bij laagsplitsing moet je eerst de hechting verbeteren.

De wandkam is gratis. Slice hem met twee en met zes wanden, en vergelijk. Laat in de reacties weten: hoeveel wanden gebruik jij standaard? Volgende keer in Myth Busted: is PLA echt zwak? Abonneer je zodat je het niet mist. Ik ben Spoolbert, tot de volgende keer.