Dolgedraaide schroefgaten in je 3D-prints? Inzetmoeren (heat-set inserts), goed geplaatst

Je kunt een echte metalen schroefdraad in een plastic print zetten. Met een soldeerbout, in een paar seconden. We bekijken hoe, en waarom het gat belangrijker is dan de soldeerbout.

Schroeven rechtstreeks in plastic werkt, een tijdje. Elke keer dat je het onderdeel uit elkaar haalt, slijt de draad een beetje. Eén keer te hard aandraaien en hij is dol. Nu draait de schroef gewoon rond.

De oplossing is een inzetmoer die je erin smelt: een klein messing hulsje, met schroefdraad vanbinnen en kartels aan de buitenkant. Je verwarmt het, het smelt zich een weg in het plastic, en het plastic grijpt die kartels vast als het afkoelt.

Pauzeer en raad. Hoe groot moet het gat zijn, vergeleken met de inzetmoer? A: iets groter, zodat hij erin glijdt. B: precies even groot. Of C: iets kleiner?

Het is C. Iets kleiner. De inzetmoer moet plastic opzij duwen. Dat verdrongen plastic is de grip.

Kijk hoe hij erin gaat. De hete kartels smelten het plastic rond het gat, en dat vloeit in de groeven. Is het gat te groot, dan is er niets om vast te grijpen. De inzetmoer draait mee met de schroef.

Hoeveel kleiner? Kijk eerst naar de gatmaat op het datablad van je inzetmoer. Een typische M3-inzetmoer is ongeveer vier tot vijf millimeter breed, en het gat is enkele tienden van een millimeter kleiner. Die maat geldt voor één bepaalde inzetmoer: korte en lange M3-inzetmoeren verschillen vaak. Geprinte gaten vallen ook vaak wat krap uit.

Dus niet gokken, maar testen. Dat is het model van deze aflevering: een teststaaf met vier gaten, van 3,8 tot 4,4 millimeter, in stappen van 0,2. De puntjes tonen welk gat welk is. Eén puntje is het kleinste gat.

Nog twee details. Elk gat is 7 millimeter diep, zodat inzetmoeren tot 6 millimeter lang nog een millimeter ruimte laten voor het plastic dat ze naar beneden duwen. En een kleine afschuining bovenaan centreert de inzetmoer.

Volgende vraag: waarin smelt de inzetmoer? Is het een ijle infill, dan smelt hij vooral in lucht. Je wilt stevige wanden rond het gat. Dezelfde les als in onze aflevering over de infill-mythe: de wanden doen het zware werk.

Zet in je slicer het aantal wanden, of perimeters, op 4. Met een lijnbreedte van 0,42 millimeter is dat 1,68 millimeter stevig plastic rond elk gat. De namen verschillen per slicer.

Nu het leuke deel. Zet je soldeerbout rond de printtemperatuur van je filament, iets warmer mag. Zet de inzetmoer op de afschuining, steek de punt erin, en laat de warmte het werk doen.

Stop net voor hij gelijk ligt met het oppervlak. Druk dan, zolang het plastic nog zacht is, iets plats en kouds bovenop, een paar seconden. Zo duw je hem gelijk en zet je hem recht. En niet aankomen: messing blijft een tijdje heet.

Loopt het mis, dan vertelt de inzetmoer je waarom. Scheef? Je duwde te hard, of schuin. Te diep gezakt? Je bleef duwen, of de soldeerbout was te heet. Draait hij mee met de schroef? Het gat was te groot.

Kort samengevat: maak het gat iets kleiner dan de inzetmoer, geef het extra diepte en een afschuining, en print vier wanden. Laat dan de warmte het werk doen, geen kracht.

De teststaaf kun je gratis downloaden. Print hem, probeer je inzetmoeren, en laat in de reacties weten: welke gatmaat werkte bij jou? Ik ben Spoolbert, tot de volgende keer.